Takım oyunu...

Erhürman'ın Talat, Akıncı ve Eroğlu'nu, ardından da Tatar'ın aynı kişileri ziyareti, her iki adayın da çiçeklerle, gülücüklerle karşılanmalarını nasıl yorumlamalı?

Öncelikle, gerek her iki aday arasında ve gerekse ziyaret ettikleri üç eski liderle aralarında sanıldığı gibi bir zıtlığın olmadığını ortaya sermektedir.

Nitekim, CTP Genel Sekreteri Erkut Şahali Facebook’taki 29 Ağustos 2025 tarihli postunda bu gerçeği ortaya sermekten hiçbir çekince duymuyor. Şahali, Denktaş’tan başlayarak, Tatar hariç bütün geçmiş cumhurbaşkanlarına methiyeler düzüyor.

Niye Tatar hariç?

Erhürman’ın seçimlerdeki rakibine de methiye düzecek değildi herhalde! Hele bir, seçimi kaybedip köşesine çekilsin de öyle...

Dentaş ve Eroğlu hatta Akıncı hakkında da pek olumlu konuşmazdı Şahali geçmişte. Şimdi, ne Denktaş, ne Eroğlu, ne de Akıncı aktif siyaset içindedir. Bu durumda onları olumlamak, hatta övmek siyaseten zarar değil, yarar getirir, değil mi?

Ayrıca, geçmişte yaşanan sürtüşmelerin ve çekişmelerin pek bir gerçekliği olmayan, göstermelik olaylar olduğunu da göstermektedir bu ziyaretler ve övgüler…

Özellikle Akıncı açısından, 2000 yılında yaşananlar hiç yaşanmamış, Akıncı ve ailesi ölümle tehdit edilmemiş, Tatar’ın halkın özgür oyuyla değil de, Türkiye’nin müdahaleleriyle o koltuğa oturtulduğu hiç iddia edilmemiş gibi bir siyasal aile fotoğrafı, daha doğrusu “biz bir takımız” fotoğrafı çiziliyor gözlerimizin önünde…

Aynı “takımın elemanları” oldukları hiç de abartı değil aslında. Erkut Şahali’nin açıklaması tam da bunu ifade etmektedir; Denktaş’ıyla, Talat’ıyla, Eroğlu’suyla, Akıncı’sıyla ve Tatar’ıyla tam bir “takım oyunu” oynamışlar bugüne kadar…

Her takımın olduğu gibi, bu takımın da bir takım komutanı / takım kaptanı / antronörü ya da koçu olmalı. İşte bu takımın “koçu” da Türkiye Cumhuriyeti devletidir.

Bu takım, ister federasyon desin, ister iki eşit egemen devlet, bu onların aynı takımın elemanları olmalarına engel değildir. Aynı şekilde, takım koçu Türkiye ile kavgalı göründüklerinde de aslında onlara verilen rolü oynamaktadırlar.

Takım oyununda bireyin hükmü yoktur, önemli olan takım çıkarlarıdır. Bu çıkarları belirleyen de takım elemanlarını yönlendirendir. Bu da Türkiye’dir. Türkiye, kendi devlet çıkarları ve emperyalizmin çıkarları neyi gerektiriyorsa onu yapar, bu çıkarlar takımdan hangi oyuncu ile sergilenecekse o oyuncuyu oyuna sokar.

Dr. Küçük oyun dışına alınıp, Denktaş oyuna dahil edilirken; Denktaş oyun dışına alınıp, Talat oyuna dahil edilirken; Talat oyun dışına alınıp, Eroğlu oyuna dahil edilirken; Eroğlu oyundan alınıp, Akıncı oyuna dahil edilirken; Akıncı oyundan alınıp, Tatar oyuna dahil edilirken hep Türkiye Cumhuriyeti devletinin konjonktürel çıkarları devredeydi.

19 Ekim seçimlerini de aynı konjonktürel çıkarlar belirleyecektir, Tatar mı, Erhürman mı sorusunu…

Bu takım oyununu bozabilecek tek bir seçenek vardır 19 Ekim’de.

Bu seçenek Kıbrıs Sosyalist Partisi’nin ve adayı Osman Zorba’nın ortaya koyduğu siyasettir.

Bu siyaset, her şeyden önce Türkiye Cumhuriyeti devleti ile Kıbrıs halkının çıkar ve kader ortaklığı olduğunu reddetmektedir.

Türkiye Cumhuriyeti devletinin çıkarları emperyalizmin yaşatılmasına, Kıbrıs halkının çıkarları ise emperyalizmin yenilgisine bağlıdır.

Türkiye Cumhuriyeti devletinin çıkarları işgal ettiği Kıbrıs’ın kuzeyini kendi hakimiyetinde tutmaya, Kıbrıs Türk halkını asimile ederek yok etmeye dayanmakta iken, Kıbrıs halklarının çıkarları ise adayı birleştirmekten ve özgürleştirmekten geçmektedir.

İşte Kıbrıs Sosyalist Partisi’nin, Türkiye’nin koçluğunu yaptığı bu takımda yer almayı reddetmesinin ana nedenleri bunlardır.

Gelin, Türkiye Cumhuriyeti devletinin yönettiği bu takım oyununu birlikte bozalım!

Gelin, ilericilerin, demokratların, yurtseverlerin, sosyalistlerin takımını yaratalım!

Gelin, bunun ilk adımı olacak olan siyasete destek çıkalım!